floodlight » Muziek

Lokerse feesten

peter — Sat, 31 Jul 2010 23:00:13 +0000

Er gaat geen jaar voorbij of ik bezoek op z’n minst één avond van de Lokerse feesten. Alleen hoop ik dat het dit jaar wat meer wordt dan één avond, want de heren in Lokeren hebben weer een beestige lijst kunnen opbouwen. Op dit moment liggen de kaarten voor 31 juli al op mijn bureau en ik kijk er al naar uit om “The Human League”, “Arsenal” en “Admiral Freebee” bezig te zien. Stiekem hoop ik “Therapy?”, “Golden Earring”, “The Sisters of Mercy”, “Paul Weller”, “Daan” en “Roxy Music” nog te horen later deze week. Maar ik leg er mij al bij neer, indien die optredens duren tot twee uur ’s nachts en je moet er ’s morgens uit om half zeven moet je beginnen selecteren.Ik ben niet meer in staat om rond half drie thuis te komen, drie uur te slapen en dan het beste van mezelf te geven gedurende een hele werkdag, toch niet indien het vier keer in een week gebeurd. Als ik er over nadenk, vroeger ging het ook niet: ofwel ging ik naar school en had ik in deze periode verlof, ofwel nam ik een halve dag verlof op woensdag om bij te slapen. Helaas is het dit jaar niet mogelijk om verlof te nemen en gaan we dus zorgvuldig selecteren en improviseren. Ik denk dat ik donderdag op tijd stop met werken, een dutje doe en rond 20h45 naar Lokeren afzak om “Gang of Four”, “The Dandy Warhols” en the Sisters bij te wonen rond middernacht.
Nog even een woordje over de voorverkoop. De techniek om kaarten te kopen wordt ook elk jaar beter en duurder. De kaarten kun je thuis afdrukken en zien er professioneel uit met de bijhorende barcode die gescand wordt aan de ingang, de transactie kosten 4€/batch. Voordeel is dat je niet moet aanschuiven aan de kassa. Maar vier euro is toch net iets te veel.
Als ik zondag wakker wordt zorg ik voor een woordje feedback over het optreden.

Hey Jimi

peter — Sat, 13 Mar 2010 23:00:56 +0000

We hebben een leuke uitdaging op het werk! Na maanden van MNM hebben we het naaldje van de schaal verzet naar een hogere frequentie, sinds december luisteren we naar Studio Brussel. Helaas weer enkele maanden verder lukt het niet meer, na protest van de oudere garde zijn we terug overgegaan naar een andere zender. Gelukkig hebben we af en tot nog een gloriemoment en kunnen we allen genieten van Studio Brussel, zo ook deze ochtend. Tijdens de ochtend programatie weerklonk: “Hey Joe” van Jimi Hendrix op de radio.En iedereen was even stil en beaamde dat dit goede muziek was. Ik heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat dit nummer niet van Jimi Hendrix was. Het is nog erger: het is helemaal niet duidelijk wie dit nummer ooit geschreven heeft. Wat we ondertussen wel te weten gekomen zijn is dat het enorm veel gecoverd is en dat Jimi het nummer uitbracht in 1967. Ik vermoed dat iedereen het eens is dat dit het een sterk nummer is. Helaas was Jimi enorm onzeker over zijn zangtalent en hamerde hij er op om de muziek luider en zijn stem zachter op plaat te zetten. Het staat wel vast dat Jimi één van de betere muzikanten was van zijn tijd, als je niet overtuigd bent moet je maar eens naar de cover luisteren van “Johny B Good”. Hij mocht dan wel graag een rookje roken en een tripje doen, zijn muziek is ontroerd nog steeds een hele hoop mensen. Stel je voor dat deze man iets sneller een goeie manager had gevonden en ouder was geworden dan 28 jaar, een mens vraagt zich af hoe hij verder zou evolueren mocht hij het tijdelijke niet voor het eeuwige geruild hebben in 1970, net op het moment dat ik mijn wereld begon te verkennen.
Hey Jimi!

Sade : “Soldier of Love”

peter — Tue, 19 Jan 2010 23:00:54 +0000

Ik mocht woensdag, met dank aan Talking Heads en Sony, de luistersessie mee volgen van de nieuwe CD van Sade. “Soldiers of Love” is de zesde studio album in het 25 jarige bestaan van deze groep en het eerste album na “Lovers’s Rock” in 2000. Net als in 1984 bestaat de groep uit Andrew Hale (keyboard), Stuart Matthewmen (sax), Paul Denman (bass) en Helen Folsade Adu en net als toen is de muziek nog steeds rustig, jazzy met het typische stemgeluid van Sade dat je doet wegsmelten in je fauteuil.

soldier_of_love

Op de CD staan tien nummers, geen van de nummers springt er uit. Nu moet ik wel héél eerlijk zijn, geen enkel van de nummers is ondermaats. Net zoals de vorige CD’s van Sade is het niveau over gans het album best in orde. Dat wordt een moeilijke keuze voor de iTunes fans die de beste nummers downloaden, maar het is na twee luistersessies wel duidelijk dat de muziek best tot zijn recht komt als je héél het album ongestoord kan beluisteren. De CD begint met “The Moon and the Sky” een leuke gitaar intro die zowat heel de track blijft ondersteunen. “Soldier of Love” is de albumnaam en waarschijnlijk ook de nieuwe singel. De andere genodigden vinden dit zowat de beste track. Ik vind dit nummer niet sterk genoeg en wat te repetitief en het is volgens mij ook veel te braaf.
“Morning Bird” begint met piano en viool en kan mij wel bekoren. Het is een trager nummer met cello begeleiding en de woorden ‘if you set me free, I will not run’ blijven wel even hangen. Ik ben natuurlijk niet de producer, maar ik zou dit nummer op de B-kant zetten van de singel.
“Babyfather” is wat meer uptempo (we spreken over 84 bpm) met wat meer slagwerk. Ik vermoed dat ik na enkele beluisteringen op ‘skip’ ga klikken.
“Long Hard Road” heeft ook viool begeleiding, is traag en slepend met de pakkende tekst ‘Here I could stay, but I keep moving on’, het nummer kan mijn gevoelige snaar raken.
“Be That Easy” verrast dan een beetje door een kleine stijlbreuk. Dit nummer heeft wat western/folk invloeden. Ook hier blijft de tekst ‘it couldn’t be that easy, it had to much harder’ in je hoofd nazinderen. “Bring me Home” wordt opgevolgd door “In another time” met een zalige viool/saxofoon break.
“Skin” blijft niet hangen en “The Safest Place” is een heel intiem nummer zonder slagwerk ‘your love has found the safest hiding place’ blijft tussen je oren hangen en een ideaal knuffel nummer.

Indien je een avondje wil spenderen met je partner, open haard en een flesje heerlijke wijn dan kan ik deze plaat aanbevelen. Het is een typische Sade plaat in de lijn met haar vorige platen. Maar een artieste zoals Sade kan het riskeren om wat risico’s te nemen, een nummer dat een beetje afwijkt, mag ook op de CD staan. Ik hoop dat “Be That Easy” meer mensen kan bekoren en dat het volgende album de registers wat meer open trekt. Het wordt ook duidelijk dat Sade enkel muziek uitbrengt als ze er klaar voor is. Ik mag dan niet zo positief zijn over enkele nummers, het album is wel één geheel en ook best op die manier te beluisteren.

Israel

peter — Mon, 23 Nov 2009 00:44:05 +0000

In mijn jonge jaren luisterde ik graag naar New Wave muziek, luisteren? Beleven! Ik moet nu tot de vaststelling komen dat het nog steeds leeft. Helaas heb ik dit jaar Sinnersday niet mee kunnen maken, maar het is wel duidelijk dat het nog niet gedaan is.

Gelukkig dragen ze tegenwoordig iets andere kleren maar de muziek blijft beregoed klinken na al die jaren.

Gimme Shelter.

peter — Mon, 23 Nov 2009 00:16:10 +0000

oh, see the storm is threatening
my very life today
if i don’t get some shelter
yeah, i’m gonna fade away

war, children
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
war, children
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
yeah

oh, see the fire is sweeping
down through the streets today
burning like a bright red carpet
another fool who lost the way

rape, murder
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
rape, murder
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
yeah

oh, see the storm is threatening
my very life today
if i don’t get some shelter
yeah, i’m gonna fade away

love, sisters
it’s just a shot away
it’s just a shot away
love, sisters
it’s just a shot away
shot away
shot away

war, children
it’s just a kiss away
it’s just a kiss awy
war, children
it’s just a kiss away
kiss away
kiss away

rape murder
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
rape, murder
it’s just a kiss away
kiss away
kiss away

love, sisters
it’s just a shot away
it’s just a shot away
love, sisters
it’s just a shot away
shot away
shot away

war, children
it’s just a kiss away
it’s just a kiss awy
war, children
it’s just a kiss away
kiss away
kiss away

rape murder
it’s just a kiss away
it’s just a kiss away
rape, murder
it’s just a kiss away
kiss away
kiss away

love, sisters
it’s just a shot away
it’s just a shot away
love, sisters
it’s just a shot away
shot away
shot away

war, children
it’s just a kiss away
kiss away
kiss away

Deze song is origineel van The Roling Stones uit de jaren zestig en kan mij nog steeds kippenvel geven. Het is echter de versie van The Sisters Of Mercy die ik als eerste heb leren kennen en die ongelooflijk diep gaat, toch bij mij. Maar ik kan mij best voorstellen dat dit niet voor iedereen opgaat. Daarom zet ik ze hier even naast elkaar en laat het aan jullie over om zelf te beoordelen of één van de twee jullie iets doet. Deze song heeft wel meer gemeenschappelijk met mij: we zijn beide geboren in 1969 en we zijn beide wat minder melodisch en ritmischer geworden met de jaren. Met de jaren zijn we ook wat melodie lijntjes, achtergrond zangeressen, gitaarrifs en gitaarsolo’s kwijt gespeeld om terug te vallen tot de essentiële drum/bas/gitaar/zang.

Le Trio Perdu

peter — Tue, 10 Nov 2009 23:00:36 +0000

Zaterdag 24 oktober ben ik in het Spiegelpaleis van Hoboken naar een optreden geweest van Le Trio Perdu. Ik had geen idee wat ik moest verwachten maar kan wel melden dat het een bangelijk goed optreden was. Die gasten lopen niet naast hun schoenen en maken muziek zoals ik het graag heb, herkenbare muziek op een hoog niveau met af en toe een kwinkslag en educatief verantwoord. Wat heb ik geleerd? “Czardas” het bekendste Csárdás lied is niet van een hongaar maar van een Italiaan. Met zo’n bindteksten heb je natuurlijk snel je publiek mee. Met hun versie van “night & day” van Cole Porter, met begeleiding door David Davidsen, kwamen de haren in mijn nek recht staan. Voor alle duidelijkheid : Mr Davidsen heeft niet enkel begeleiding maar ook enkele solo stukken gezongen. De heren zijn heel goed met gitaar/viool/piano en specialiseren zich in joodse en Ierse muziek. Voor de connaisseurs dit is technisch op een hoog niveau. Maar ook het franse chanson is niet vergeten. Ik heb spijt dat ik geen playlist heb gemaakt. Je zult mij moeten geloven als ik zeg dat dit een héél aangename groep ook voor niet Jazz liefhebbers. Zijn jullie nog niet overtuigd : bekijk even hun website en oordeel zelf.

Night of the Proms – 25 jaar

peter — Sat, 24 Oct 2009 01:02:25 +0000

Vrijdag 23 oktober naar de Night of the Proms geweest op de 25° jarige jubileum en het was goed. Hoe goed? Laten we beginnen met een verrassend goede act van Peter & Zoltan Katona. Peter & Zoltan zijn een tweeling die beregoed gitaar spelen en ons op de tonen van Michaël Jackson en Deep Purple meeslepen van Klassiek over pop naar Rock. Daarna kwam Toots. Mr Thielemans mag dan wel 87 jaar zijn, hij kan zonder veel moeite een hele zaal stil krijgen en geniet duidelijk van zijn hobby/werk. Bij het naar voor brengen van de kenwijs van ‘Baantjer’ ging er een rilling door het sportpaleis. Was alles pico bello? Helaas niet.OMD was niet echt zuiver en bewogen nogal SPeciaal ASymetrisch, Technisch Incorrect en SCHools, waarschijnlijk door foute medicatie tegen de jetlag. Misschien toch eens doorgeven aan Freya Piryns dat het een goed idee is om medicatie te testen. Helaas moet ik ook melden dat Roxette beter kon, de stem van Marie Fredriksson kwam er niet echt door en ik had de indruk dat ze nog niet voldoende gerecupereerd was van haar operatie. Sharon den Adel (van Within Temptation) kon mij, met haar muziek, niet echt bekoren, maar dat is persoonlijke smaak. Technisch en artistiek was dit wel in orde. Toen John Miles met Peter & Zoltan “Stairway to heaven” brachten kwam Sharon ook even meezingen en dat sprak me wel aan. Ik ga deze dame niet afbreken, ze bewijst met Within Temptation dat ze heel succesvol is en het is duidelijk dat haar stem wel meer aankan dan hoge gothic-achtige muziek. @Sharon : je stem komt meer tot haar recht in Stairway to heaven dan in je heel wat van je eigen songs.
Er kwam gelukkig nog een hele leuke verrassing : Roxette! Maar dan nu met stevigere nummers (The Look, Joyride,…), na de pauze met hun volledige band. Marie’s microfoon was blijkbaar aangepast en ze kwam er stevig door met als gevolg dat meer dan de helft van de zaal recht stond, begon te dansen en mee leefde met de groep. Het is duidelijk zichtbaar waar Marie geopereerd is, maar het is ook duidelijk deze dame vol zit met passie en talent, het is een taaie artistieke dame. Respect voor Roxette en ik heb genoten van hun nummers.
Verder nog meezingen, zoals de vorige vijfentwintig jaar, met “Land Of Hope and Glory” en afsluiten met John Miles en Music. Een meer dan geslaagde avond. Gelukkig was er een pauze van 25 minuten, want anders was de klok veel te snel van 20h30 naar 23h45 gesprongen.
Ook nog een dikke proficiat aan de mannen van de lijn. Die gasten moeten enkele duizenden mensen veilig begeleiden naar de tram en dat doen ze op een rustige geplande wijze. Ik was me druk aan het maken dat we tot boven aan de trap stonden te wachten om naar het perron beneden te gaan. Wel de mannen van de lijn zijn zo slim om niemand op de trap te laten staan en te zorgen dat er iets meer dan één tram lading op het perron staan. Alles verloopt dus vlot, veilig en stress arm.

Openluchttheater Deurne

peter — Sun, 28 Jun 2009 00:00:00 +0000

Te midden van het Rivierenhof in Deurne, bevindt zich een Openluchttheater. Vorige vrijdag was de eerste keer dat ik van dit ‘zomerverblijf van de Arenberg’ genoten heb. Het was van het begin tot het einde zalig.
Je moet toch wel eens naar de locatie gaan kijken, daar is heel doordacht te werk gegaan. Indien je zoals ik wat langer werkt en nog wat mensen mag afhalen heb je dus geen tijd om iets uitgebreider te eten. Zelfs een frituur was geen optie.

Op weg naar het theater kwam ik er dan wel 5 tegen, maar bij allemaal was het aanschuiven tot buiten.
Aan de ingang van het theater kun je kiezen tussen diverse woks, taco’s en tortilla’s. De woks zijn op voorhand klaargemaakt en liggen in een bain marie, maar dit heeft als voordeel dat je snel een potje kunt kopen (€7 voor een wok met 4 loempia’s), snel een plaats kunt versieren en dan in alle rust je eten kunt opeten. Voor alle duidelijkheid, het zijn geen genummerde plaatsen, dus kom op tijd en consumeer op je plaats nog een drankje.

Bart Peeters komt proper op tijd het podium op en begint met een cover in het Nederlands van “StarFish & Coffee” en daarmee is de toon van het eerste deel gezet. Het gaat om bravere muziek aaneengeacteerd met leuke langere bindteksten. Abdellah heeft een traditioneel gewaad aan en past wonderwel in de groep als een oosterse kandelaar op een handgeknoopt Middeleeuws Schots tapijt. Bart wist ons ook te melden dat het tweede deel iets heviger ging zijn. Na anderhalf uur is het dan even pauze, kunnen we onze poepkussens wat opkloppen (dank aan de Standaard), vlot een drankje halen en even genieten van de ondergaande zomerzon. Ooohh, “vlot een drankje halen” is geen sarcastische opmerking, het ging niet enkel vlot maar ook vriendelijk.

Het tweede deel begint dan toch niet zo hevig. “Het is moeilijk om de gesprekken achter de coulissen niet mee te nemen” en ze zetten een nederlandse cover in van Brel (Voir un ami pleurer). Het gaat wel grappiger verder met nog een solo op rijf (voor de niet-boeren, dat is iets om afval in de tuin samen te krijgen).
Nog een uur later gaan we verder met de bisnummers (onder andere een Nederlandse cover van “I’m in to folk” van The Radio’s) en kunnen we moe en voldaan naar huis.

Jean-Michel Jarre in Vorst Nationaal.

peter — Sun, 07 Jun 2009 00:00:00 +0000

Ik heb Jean-Michel (°24 augustus 1948) in 1993 te Brussel onder het Atomium zien optreden, op zijn verjaardag. Later heb ik nog eens het genoegen gehad op 14 juli 1995 in Parijs een prachtig concert te mogen bijwonen, onder de Eiffeltoren. Twee aparte datums, twee klasse locaties, veel show, licht, video projectie en bangelijk gecoördineerde muziek, zang en vuurwerk. Wat bezielt mij dan toch om op woensdag 27 mei naar Vorst Nationaal te gaan waar enkel zitplaatsen te koop zijn? Ben ik kinderlijk naïef, niet bij bewustzijn of had ik echt gedacht dat mijn muzikale held uit de jaren 90 zo geëvolueerd is dat hij een zaal zittende mensen mee krijgt?
Helaas, niet dus. Jean-Michel is ondertussen al even hard de vijftig gepasseerd zoals ik de dertig ben gepasseerd. Technisch is hij best nog in staat om zijn ding te doen. Dansen en spelen gaat hem nog af. Maar zijn groep is uitgedund tot 4 mensen op het podium die zich bezig houden met de synthesizers. Dus geen dansers, geen klassieke instrumenten (waaronder zalige violen), geen vuurwerk in de letterlijke en figuurlijke betekenis. Ben ik teleurgesteld? Ja. Was het een slecht concert? Neen. Maar voor de mensen die voor het eerst JM Jarre zagen in Vorst: geloof mij maar als ik zeg dat het vroeger spetterde, dat hij toen geen nummers 2 keer hoefde te spelen en dat hij dringend terug een “revolution” moet inlassen.

Revolution was er trouwens niet eens aanwezig op de playlist en een technische fout met de laser piano was een beetje pijnlijk.

“Better Stronger Faster” Daft Punk

peter — Sun, 15 Feb 2009 00:00:00 +0000

Heb nu reeds een week een tune in mijn hoofd van een onwijs liedje, waarschijnlijk zit mijn werk daar voor iets tussen, ook bij ons moet alles sneller, beter, harder, harder werken, . . .
Work It Harder Make It Better
Do It Faster Makes Us stronger
More Than Ever Hour After
Our Work Is Never Over

en dan komt bij dit liedje ook nog zo’n geniepige videoclip bij met als gevolg dat niet enkel het liedje maar ook de video clip tussen je oren blijft hangen. Wel even geduld hebben tot 1minuut 36 voor je afhaakt , dan pas breekt de hel los.
Als jullie nog niet wisten dat ik een zwak had voor Françaises, dan weten jullie het nu.