walibi
Bij gebrek aan chauffeurs kreeg ik de vraag of ik een paar mensen naar Walibi wou brengen. Even mijn collega’s vragen of ze mijn wacht wouden overpakken en Walibi : here we come! Na een uurtje rijden komen we net voor het openingsuur aan, doordat wij een groepsticket hebben moeten we gelukkig niet aanschuiven. Een zonnige zondag, niet aanschuiven aan de ingang, een rugzakje met eten en drinken, de dag kan niet kapot! Maar ik merk toch dat de attracties niet meer zo spannend zijn als vijftien jaar terug. Laat me eerlijk zijn, het kan zijn dat ik toen niet zo stoer was. Het kan ook zijn dat de verzekeringen zo duur zijn dat het niet meer rendabel is om echt spannende spullen te zetten. We beginnen met beginnen met de ‘weerwolf’, de enige houten achtbaan in België. Het aanschuiven duurde al even lang als de rit naar Waver, maar het was de moeite. Je ziet het hout meebuigen met de krachten en het geeft een apart gevoel. The Challenge of Tutankhamon is dan helemaal niet spannend, maar wel leuk. Je krijgt een laser pistool en je mag naar de lampjes schieten. Als je héél veel punten hebt krijg je een stukjes bonus parcours. De Dalton Terror was een beetje defect die dag en de Radje River was voornamelijk heel nat, ik herhaal :p heel nat. Gelukkig scheen de zon toen al en waren we snel droog. Maar zoals eerder al vermeld, ik mis toch wel een beetje de adrenaline van vroeger. Zou ik opnieuw gaan? Ja zeker, maar ik betaal er geen dertig euro voor.
Trouwens, nog een geluk dat we zelf boterhammen en drank bij hadden. Het is daar bere duur geworden. Voor een gezin met twee kinderen tussen drie en twaalf ben je 2 keer 30€ en 2 keer 26€ kwijt: toch een respectabele 112€. En dan heb je nog niet gedronken.
