Sade : “Soldier of Love”
Ik mocht woensdag, met dank aan Talking Heads en Sony, de luistersessie mee volgen van de nieuwe CD van Sade. “Soldiers of Love” is de zesde studio album in het 25 jarige bestaan van deze groep en het eerste album na “Lovers’s Rock” in 2000. Net als in 1984 bestaat de groep uit Andrew Hale (keyboard), Stuart Matthewmen (sax), Paul Denman (bass) en Helen Folsade Adu en net als toen is de muziek nog steeds rustig, jazzy met het typische stemgeluid van Sade dat je doet wegsmelten in je fauteuil.
soldier_of_love
Op de CD staan tien nummers, geen van de nummers springt er uit. Nu moet ik wel héél eerlijk zijn, geen enkel van de nummers is ondermaats. Net zoals de vorige CD’s van Sade is het niveau over gans het album best in orde. Dat wordt een moeilijke keuze voor de iTunes fans die de beste nummers downloaden, maar het is na twee luistersessies wel duidelijk dat de muziek best tot zijn recht komt als je héél het album ongestoord kan beluisteren. De CD begint met “The Moon and the Sky” een leuke gitaar intro die zowat heel de track blijft ondersteunen. “Soldier of Love” is de albumnaam en waarschijnlijk ook de nieuwe singel. De andere genodigden vinden dit zowat de beste track. Ik vind dit nummer niet sterk genoeg en wat te repetitief en het is volgens mij ook veel te braaf.
“Morning Bird” begint met piano en viool en kan mij wel bekoren. Het is een trager nummer met cello begeleiding en de woorden ‘if you set me free, I will not run’ blijven wel even hangen. Ik ben natuurlijk niet de producer, maar ik zou dit nummer op de B-kant zetten van de singel.
“Babyfather” is wat meer uptempo (we spreken over 84 bpm) met wat meer slagwerk. Ik vermoed dat ik na enkele beluisteringen op ‘skip’ ga klikken.
“Long Hard Road” heeft ook viool begeleiding, is traag en slepend met de pakkende tekst ‘Here I could stay, but I keep moving on’, het nummer kan mijn gevoelige snaar raken.
“Be That Easy” verrast dan een beetje door een kleine stijlbreuk. Dit nummer heeft wat western/folk invloeden. Ook hier blijft de tekst ‘it couldn’t be that easy, it had to much harder’ in je hoofd nazinderen. “Bring me Home” wordt opgevolgd door “In another time” met een zalige viool/saxofoon break.
“Skin” blijft niet hangen en “The Safest Place” is een heel intiem nummer zonder slagwerk ‘your love has found the safest hiding place’ blijft tussen je oren hangen en een ideaal knuffel nummer.
Indien je een avondje wil spenderen met je partner, open haard en een flesje heerlijke wijn dan kan ik deze plaat aanbevelen. Het is een typische Sade plaat in de lijn met haar vorige platen. Maar een artieste zoals Sade kan het riskeren om wat risico’s te nemen, een nummer dat een beetje afwijkt, mag ook op de CD staan. Ik hoop dat “Be That Easy” meer mensen kan bekoren en dat het volgende album de registers wat meer open trekt. Het wordt ook duidelijk dat Sade enkel muziek uitbrengt als ze er klaar voor is. Ik mag dan niet zo positief zijn over enkele nummers, het album is wel één geheel en ook best op die manier te beluisteren.