Jean-Michel Jarre in Vorst Nationaal.
Ik heb Jean-Michel (°24 augustus 1948) in 1993 te Brussel onder het Atomium zien optreden, op zijn verjaardag. Later heb ik nog eens het genoegen gehad op 14 juli 1995 in Parijs een prachtig concert te mogen bijwonen, onder de Eiffeltoren. Twee aparte datums, twee klasse locaties, veel show, licht, video projectie en bangelijk gecoördineerde muziek, zang en vuurwerk. Wat bezielt mij dan toch om op woensdag 27 mei naar Vorst Nationaal te gaan waar enkel zitplaatsen te koop zijn? Ben ik kinderlijk naïef, niet bij bewustzijn of had ik echt gedacht dat mijn muzikale held uit de jaren 90 zo geëvolueerd is dat hij een zaal zittende mensen mee krijgt?
Helaas, niet dus. Jean-Michel is ondertussen al even hard de vijftig gepasseerd zoals ik de dertig ben gepasseerd. Technisch is hij best nog in staat om zijn ding te doen. Dansen en spelen gaat hem nog af. Maar zijn groep is uitgedund tot 4 mensen op het podium die zich bezig houden met de synthesizers. Dus geen dansers, geen klassieke instrumenten (waaronder zalige violen), geen vuurwerk in de letterlijke en figuurlijke betekenis. Ben ik teleurgesteld? Ja. Was het een slecht concert? Neen. Maar voor de mensen die voor het eerst JM Jarre zagen in Vorst: geloof mij maar als ik zeg dat het vroeger spetterde, dat hij toen geen nummers 2 keer hoefde te spelen en dat hij dringend terug een “revolution” moet inlassen.
Revolution was er trouwens niet eens aanwezig op de playlist en een technische fout met de laser piano was een beetje pijnlijk.
